( duke parë me dylbi ) “Komandant, lëvizje në perëndim. Jo uniforma të OKB-së. Janë mercenarë francezë dhe vendas të armatosur rëndë.”
Çdo herë që mercenarët përparojnë, pushkët gjermane (G3) të irlandezëve këndojnë. Në orët e para, 300 mercenarë mbesin në bar. Një avion luftarak belg (Fouga Magister) hedh bomba, por irlandezët i shmangen si hije.
(“duke gëlltitur pështymë”) “Mbi 3,000. Ne jemi 150.”
(“duke mbyllur butonat e uniformës”) “Atëherë le t’ia tregojmë botës se si luftojnë irlandezët.” the siege of jadotville me titra shqip
“Sa janë?”
(“i mbërthyer pas një guri”) “Komandant, po na mbarojnë fishekët! Dhe uji!”
Më 13 Shtator, fillon makthi. Mortaja dhe artileria bien mbi pozicionet e tyre. Mercenarët sulmojnë në valë, duke bërtitur në frëngjisht dhe suedisht. Por irlandezët nuk dorëzohen. Ata luftojnë si luanë. ( duke parë me dylbi ) “Komandant, lëvizje në perëndim
Dhe Komandanti Pat Quinlan më në fund mori medaljen e tij. Përfundimi: Një histori jo për fitore, por për dinjitet në humbje.
Pas pesë ditësh pa gjumë, pa ushqim dhe pa municion, Quinlan kupton të vërtetën: Komanda e OKB-së nuk po dërgon ndihmë. Një kolonë ndihmëse suedeze dhe irlandeze është ndaluar 30 kilometra larg. Ata janë lënë të vdesin. Një oficer i lartë në radio thotë qartë: “Nuk ka përforcime. Mbani pozicionin deri në fund.”
Quinlan merr një ofertë për dorëzim. Ai kushtëzohet: “Armët ua japim juve, por ne dalim me krenari. Në rreshta. Me flamurin tonë.” Në orët e para, 300 mercenarë mbesin në bar
Komandanti irlandez, Pat Quinlan, shikon kodrat përreth. Terreni është i përsosur për një kurth. Ai urdhëron të gërmojnë llogore rreth pozicionit të tyre, një "perimetër mbrojtës" me thumba të mprehta prej hekuri.
Për 40 vjet, këta burra u quajtën “të turpshëm” nga ushtria e tyre. Derisa më në fund, bota mësoi të vërtetën: Ata nuk humbën. Ata i mbijetuan të pamundurës.