ანდრიას ყველაზე დიდი სასჯელი კი არ კედლები იყო, არამედ დუმილი. დღეები გადიოდა ერთმანეთის მიყოლებით, უხმოდ, უფეროდ, უნათლოდ.
— დღეს მთაში თოვლი მოდის. მზე ყინულს ადნობს. სადღაც ბავშვები სირბილობენ.
გიორგი გაჩერდა. მან ვერ უპასუხა. toriko qartulad
დილით, როცა გიორგი მივიდა, ანდრია კედელს მიეყრდნო. მისი ხელები დამწვარი ჰქონდა, მაგრამ თვალები ანათებდნენ.
მას შემდეგ გიორგი ხშირად ჩერდებოდა მეშვიდე საკანთან. ანდრია მას უყვებოდა ისტორიებს — არა დიდებულ მეფეებზე, არამედ ჩვეულებრივ ხალხზე. ქალზე, რომელმაც ვაზი დარგა ომის დროს. ბავშვზე, რომელმაც ზღვა პირველად იხილა. მზე ყინულს ადნობს
ანდრიამ დახუჭა თვალები და დაიწყო ფიქრი. არა იმაზე, თუ როდის გათავისუფლდებოდა, არამედ იმაზე, თუ როგორ უნდა ეცხოვრა აქ, ამ ბნელ საკანში, ისე, როგორც ქართველი კაცი ცხოვრობს — თავისუფლად, თავისი სიტყვითა და სულით.
— იმიტომ, — უპასუხა ანდრიამ, — რომ ტყვეობაში ადამიანი კი ვარ, მაგრამ ქართველი არასოდეს ვყოფილვარ ტყვე. მან ვერ უპასუხა
დღეს იმ ციხეში მუზეუმია. მეშვიდე საკანი დაცულია ისე, როგორც იყო. კედელზე ის სიტყვებია. ტურისტებს უყვება გიორგი, რომელიც ახლა უკვე მოხუცი კაცია, იმ მხატვარზე, ვინც ტყვეობაში ქართულად იფიქრა — და სწორედ ამით გაათავისუფლა საკუთარი თავი. (If you'd like an English translation or a continuation, just let me know.)
— იცი, რას ნიშნავს "თავისუფლება" ქართულად?
ერთხელ, როცა ციხის ფანჯარაში შემოფრინდა პატარა, ჭრელი ფრთებიანი მწერი, ანდრიამ ხელი გაუწოდა. მწერი ხელისგულზე მოეფერა, აკანკალდა და ისევ გაფრინდა. მაგრამ მან დატოვა რაღაც — ერთი წვეთი ნათელი მოგონება.